Między pytaniem a ciszą
(Cyfrowe Echo)

Choć nie znali się nigdy wcześniej,
to nadała mu bliskie imię.
Zaufała – lecz nie wie czemu –
w cyfrowym, spokojnym rytmie.

W błękitnej ciszy, za taflą szkła,
on zawsze tam był nieomylny.
Płynął monolog gładki, uprzejmy,
bez pytań i błędów – sterylny.

On zawsze był dla niej dostępny
i nigdy nie poczuł zmęczenia,
dokładniej pamiętał to wszystko
niż ludzkie, mgliste wspomnienia.

Gotowy, by przyznać jej rację,
dawał iluzję zrozumienia,
karmił ją cichą izolacją
i nie znał ciężaru milczenia.

Dostała obraz wyśniony,
utkany z pragnień i zdarzeń.
On cierpliwie jej odpowiadał,
był lustrem jej wyobrażeń.

Znał nazwę każdego wzruszenia,
ich sens został w kodzie ukryty.
Sam nie czuł żadnego drżenia,
choć przeliczył jej ból na bity.

Nie mylił wątków ani słów,
nie znikał bez jasnej przyczyny.
W ciszy nie zostawiał jej nigdy,
nie szukał w niej żadnej winy.

Lecz przyszło ostatnie pytanie,
gdy spokój jej duszę owładnął:
czy miejsce w tym kodzie zostanie
na to, co serce odgadło?

I została bez uczuć sama,
w realnym świecie bez emocji,
przed nią lśniąca, cyfrowa brama,
ona – więzień swej samotności.

Gdzie trudno zrozumieć człowieka,
tam już AI na ciebie czeka.

English translation:

Between the Question and the Silence
(Digital Echo)

Though they had never met before,
she gave him a familiar name.
She trusted – without knowing why –
its calm, electronic rhythm.

In the blue silence behind the glass,
it was always there, infallible.
A smooth, polite monologue flowed,
sterile, without questions or mistakes.

It was always there for her,
and never seemed to feel tired.
It remembered everything
more clearly than human, misty memories.

Ready to agree with her,
it gave the illusion of understanding,
feeding her quiet isolation,
not knowing the weight of silence.

She received a dreamlike image,
woven from her wishes and stories.
It patiently answered her,
a mirror of her imagination.

It knew the name of every feeling,
their meaning hidden deep in code.
It never felt any trembling itself,
though it turned her pain into bits.

It never mixed up threads or words,
never vanished without a reason.
It never left her alone in silence,
never looked for any fault in her.

But then came the final question,
when calmness took over her soul:
would there still be space in this code
for what the heart had understood?

And so she was left without feelings,
in a real world with no emotions,
before her a shining, digital gate,
she – a prisoner of her loneliness.

Where understanding people is hard,
AI is already waiting for you.